Siedmiostrunowa gitara elektryczna nie różni się wiele pod względem konstrukcyjnym od typowej sześciostrunowej gitary elektrycznej, po za oczywistym faktem zwiększonej o jedną liczbie strun, a co za tym idzie zwiększenia o jeden liczby maszynek/stroików, innego mostka z większą ilością siodełek - choć sama forma nie ulega większym modyfikacją konstrukcyjnym - nadal wyróżniamy te same typy z uproszczonym podziałem na mostki ruchome i stałe. Również pręty napinające gryf cechują się taką samą konstrukcją, choć częściej zdarzają się szyjki ze wzmocnieniami tytanowymi, czy podobnymi patentami pomagającymi utrzymać prawidłowe parametry instrumentu. Pomimo nieco poszerzonej szyjki gitary z uwagi na zwiększoną liczbę strun, w siedmiostrunowych gitarach, ze zrozumiałych względów sama ich grubość wydaje się być mniejsza, co przekłada się na wygodę gry. Również w pozostałych parametrach tej grupy gitar dominują rozwiązania ergonomiczne, typowe dla "sportowych" instrumentów, jak 24 grube progi na płaskiej podstrunnicy, wygodne, dopasowane do ciała korpusy, podwójnie blokowane mostki patentu Floyd Rose, czy przetworniki o mocnym sygnale w najróżniejszych kombinacjach.
Strojenie
Strojenie siedmiostrunowej gitary elektrycznej jest bardzo podobne do strojenia gitary sześciostrunowej w stroju standardowym E. Właściwie jedyna różnica polega na tym że dodatkową strunę basową stroi się do B (w polskiej notacji H). Jest to najbardziej popularny strój stosowany w takich gitarach. Wygląda on w ten sposób (wymieniając od wiolinów do basów): E5 B4 G4 D4 A3 E3 B2
Oczywiście nie jest to jedyne możliwe strojenie, gdyż wielu gitarzystów stroi gitary siedmiostrunowe cały ton niżej (od stroju podanego powyżej, np. gitarzyści zespołu Korn) jak i o większe interwały (gdzie przydaje się dłuższa menzura). Są też możliwe różne kombinacje polegające na obniżaniu stroju tylko pojedynczej struny (drop) co daje rożne możliwości w zależności od preferencji gitarzysty. Można również stosować stroje otwarte, jak również strojenie unisono strun basowych, czy wiolinowych. Z kolei Maestro Alex Gregory do swojego siedmiostrunowego Stratocastera dodał zwyczajnie kolejną strunę wiolinową A nad wysoką E.
Osobnym zagadnieniem jest rodzaj strojenia rosyjskiej klasycznej gitary siedmiostrunowej, która jest standardowo strojona do otwartego G, czyli wymieniając od strun wiolinowych do basowych d-b-G-D-B-G-D, jest to standard, stosowany od 1798 roku w tego typu gitarach. Z kolei brazylijska siedmiostrunowa gitara akustyczna, jest strojona jak typowa sześciostrunowa, z dodatkową C nad niską E, czyli e-b-G-D-A-E-C.
Znani użytkownicy gitar siedmiostrunowych
- Brian "Head" Welch - ex Korn
- Dino Cazares – ex Fear Factory, aktualnie Divine Heresy
- George Van Eps - zmarły w 1998 roku muzyk jazzowy i sesyjny, pionier gitary siedmiostrunowej
- Igor Presnyakov - rosyjski wirtuoz siedmiostrunowej gitary klasycznej
- Włodzimierz Wysocki - rosyjski bard i aktor
- James "Munky" Shaffer - muzyk zespołu Korn
- John Petrucci - wirtuoz gitary i kompozytor, gitarzysta Dream Theater
- Luiz Otavio Braga - artysta kojarzony z brazylijską sceną siedmiostrunowej gitary akustycznej
- Rusty Cooley - wirtuoz gitary, gitarzysta Outworld, jak również artysta solowy
- Stephen Carpenter - muzyk zespołu Deftones
- Steve Vai - wirtuoz gitary, muzyk sesyjny
- Fredrik Thordendal - gitarzysta szwedzkiego Meshuggah
- Jeff Loomis - muzyk zespołu Nevermore
- Napoléon Coste - XIX wieczny kompozytor muzyki klasycznej 1806-1883
- Maestro Alex Gregory - artysta solowy - pierwsza sygnowana, seryjnie produkowana elektryczna gitara siedmiostrunowa
- Dave Weiner - muzyk solowy oraz gitarzysta zespołu Steve'a Vai'a
- Zlatko Perica - muzyk sesyjny, gitarzysta DJ Bobo oraz szwajcarskiego zespołu GÖLÄ
